Ingezonden: Re-integratieperikelen.

Ik ben 1 juli 2009 in de gesubsidieerde baan gekomen. Aanvankelijk zou het maar tot 1 januari 2010 duren. Het is nog 1 keer verlengd, tot 1 juli 2010. Nu houdt het definitief op omdat de gemeente Leeuwarden er geen geld meer voor heeft.

Voor de gesubsidieerde banen moet je gekeurd worden. De keuringsarts kwam tot de conclusie, verleden jaar, dat ik een grote afstand tot de arbeidsmarkt had, en dat gesubsidieerd werk de enige mogelijkheid was voor mij om aan een baan te komen. Zij adviseerde om maximaal 24 uur te werken. Later is dat uitgebreid naar 29 uur. De gesubsidieerde krachten worden bij een reïntegratiebedrijf in Leeuwarden ondergebracht.

Ik zocht zelf een werkplek bij een instelling, waar ik al vrijwilligerswerk deed.

Ik had eerst mevrouw E.M. als functionaris. De functionaris die maandag, 10 mei op gesprek kwam was een ander, een nieuwe. Ze kende mij niet. Maar ofschoon ze mij helemaal niet kende, nam ze de conclusies van de keuringsarts van een jaar geleden gewoon weer over: er is een grote afstand tot de arbeidsmarkt en je hebt geen andere mogelijkheden om op de arbeidsmarkt te komen. Het advies zal daarom zijn om op basis van maatschappelijke participatie bij diezelfde instelling te blijven werken. Het is zo dat ik een gesprek krijg met een werkcoach van de gemeente Leeuwarden en het reïntegratiebedrijf moet een advies aan de gemeente Leeuwarden uitbrengen.

Ik vind het gemakkelijk en goedkoop, om als reïntegratiebedrijf gewoon de conclusies van een jaar geleden over te nemen, terwijl ze verder niets ondernomen hebben: geen bemiddeling of wat dan ook, geen scholing. Met de ervaring die ik opgedaan heb wordt helemaal niets gedaan. Er wordt niet gekeken of dat dat betekent, dat de bemiddelbaarheid is toegenomen.

In het verleden heb ik MEAO-Toerisme gedaan. Daarna een paar jaar Sociale Academie. Maar ik functioneerde in die tijd niet goed, en het werd allemaal niets. Bleef staan het MEAO-diploma. In 1991 kwam ik in mijn vorige woonplaats Maastricht in de banenpool. Ik deed administratief werk, maar had altijd wel het gevoel van: ik zou wat anders willen doen.

Van november 1995-1 maart 1997 verbleef ik in een therapeutische gemeenschap. Mijn werkgever hielp mij daarna niet meer aan de slag. Ik besloot om de stad Maastricht te verlaten en terug te keren naar mijn geboorteregio Friesland. Ik had eigenlijk wel naar de Randstad gewild, maar daar kwam ik zonder economische binding niet binnen. In Leeuwarden kon dat wel. Een heel aantal jaren heb ik uitzendwerk gedaan, maar uiteindelijk resulteerde dat door een aantal omstandigheden niet in een meer duurzame baan. Ook de uitzendmarkt raakte gespecialiseerd, en het eenvoudige administratieve kluswerk verdween. Zo werd ik werkloos. Met het UWV was nooit te praten over omscholing. Ik heb 4 trajecten gehad, is niets uit voortgekomen, mede door het negeren van (om)scholingsadviezen. In september 2007 tuimelde ik in de bijstand.

In 2008 had ik ook een gesprek over gesubsidieerd werk. Maar dat liet de Sociale Dienst helemaal liggen! Een jaar later vertelde een raadslid mij, dat de gemeente Leeuwarden heel negatief over mij denkt, ze denken, omdat ik een serie kortdurende dienstverbanden heb, dat ik snel wegloop. Dat is echter niet juist.

Wij hebben een heel goede wethouder, Marco Florijn. Ik trok steeds bij hem aan de bel: Hee hallo, er vindt helemaal geen reïntegratie plaats! Zo hielp hij mij aan een leerwerkplek als notuliste bij de Commissie Werk!, die moest onderzoeken hoe je in Friesland enkele duizenden werklozen aan de slag kreeg. Dat heb ik met veel plezier gedaan, maar het leidde uiteindelijk ook niet tot een baan.

Het werd de afgelopen jaren duidelijk, waar mijn interesses liggen: op sociaal terrein. Ik ben goed in het informeren en adviseren van mensen. Het welzijnswerk trok mij. De afgelopen jaren heb ik heel veel vrijwilligerswerk gedaan.

Tijdens mijn werk voor de Commissie Werk! moest ik op “voortgangsgesprek” komen bij een ambtenaar. Ik was nog niet binnen, of ze zei: “Ik zou niet weten waar ik jou zou moeten bemiddelen. Je hebt wel een helder verstand, maar je hebt je persoonlijkheidsstructuur een beetje tegen”. Ze maakte duidelijk dat er verder geen stappen richting betaald werk zouden worden ondernomen. Ik diende een klacht in bij Marco Florijn. Hij zei dat hij haar leidinggevende erop zou aanspreken, dat het de bedoeling was dat het traject werd voortgezet. Na afloop riep mijn casemanager – inmiddels een nieuwe – mij opnieuw op gesprek over gesubsidieerd werk! Het was een jaar na dat eerste gesprek over hetzelfde onderwerp…

Per 1 juli 2009 kwam ik in de gesubsidieerde baan. Maar dat loopt dus af. Ik word door de instellingen afgeschreven, terwijl ik heel veel kwaliteiten heb, maar dat vereist creativiteit, om daarmee de mogelijkheden op de arbeidsmarkt te onderzoeken. De gewone weg van solliciteren helpt niet, ook doordat ik een curriculum vitae heb met een serie kortdurende dienstverbanden, waardoor werkgevers denken dat ik snel opstap.

Ingezonden door Aafke.